Δεν ξέρω πως γινόταν

μα γλιστρούσα πάντα λίγο πιο κει από τις λέξεις

 

σε φιλιά κι ανοιχτές πληγές

σε υπόγεια προάστια κι αποσκευές αυτόχειρων

στους αρμούς των λιθόστρωτων δρόμων

στους ετοιμόρροπους σοβάδες της νύχτας

σε πόλεις που καίγονταν κι ανεξερεύνητους κήπους

σε σιωπηλές ματιές και πολύβουες μοναχικότητες

 

μάζευα ψηφίδες

κι ας μην το ήξερες

κι ας μην το ήξερα

 

σε θυμάμαι στα παιδικά μου όνειρα

κι αν δεν το πιστεύεις

το σημάδι από το χάδι σου υπάρχει ακόμη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s