9/9

Πάει καιρός

Ξέρεις πότε

Που γίνομαι σαλίγκαρος

Η ελικοειδής μου κίνηση

Δεν ξέρω αν είναι προς τα μέσα ή προς τα έξω

Αυτό που ξέρω είναι ότι το κέλυφος σκληραίνει όλο και πιο πολύ

Καθώς αναζητώ τον ορίζοντα της περιστροφής

Advertisements

One response to “9/9

  • falaina

    Βιολοντσέλο λυπημένο, σβήσε τις
    χορδές σου με ένα απαλό κλάμα.
    Τα κίτρινα φύλλα και η ψεύτικη μάσκα
    δεν υφίστανται πια
    Λερωμένο και μουτζουρωμένο μυαλό
    χάθηκες με το κλείσιμο του βιβλίου
    και εσύ μοναξιά που με βασάνιζες
    αιώνες πάνω στο στερνό μου στήθος
    εσύ που ράγισες τον πιο αγνό μου
    βίο, το μαντήλι πάπλωμα είχες κάνει
    το πάπλωμα πλάκα του τάφου μου
    Ήταν μακρύ το ταξίδι στα υπόγεια
    νερά του Σκότους, η περιπλάνηση
    στην ομίχλη,
    Πόσο καιρό άραγε σερνόμουνα
    στις παγωμένες σπηλιές;
    Αχ μοναξιά, σύντροφός μου δεν ήσουν
    παρά άφηνες το κενό.
    Συ με ξέρασες στις όχθες του
    θανάτου. Σαν κούκλα βιτρίνας
    να’ταν ο κόσμος όλος. Και εγώ,
    ο μόνος θεατής
    Πιάνω τη σάρκα μου και νοιώθω
    τον σφυγμό των Άλλων
    Γράφω και στο νού μου, γύρω μου,
    εικόνες , χαμόγελα, κραυγές
    καρδιές
    Που με ζεσταίνουν και μου δίνουν
    αίμα. Σε αποχαιρέτησα
    μοναξιά, με αλυσίδες αίματος
    σ’έδιωξα, δεν χώραγες
    Πού αέρας να με κρατά ; πού
    παρελθόν με ένα πόδι;
    Κοίτα πόσοι φάινονται. ήταν εκεί μέσα
    στις ομίχλες. Τώρα τους βλέπω.
    μαζί πορευόμαστε

    (απο τα παλιά)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s