Monthly Archives: Μαΐου 2012

με την ανάμνηση της σάρκας

έχω την ανάμνηση της σάρκας μου
με μάτια που βλέπουν παρά μόνο τον εαυτό τους
ορθάνοιχτα
το μαξιλάρι, μπροστά
το σώμα γυμνό, πίσω
χέρια που σφίγγουνε το τίποτα

αιωρούμενη συνείδηση
κολλημένη στο ταβάνι
να μπίγονται δάχτυλα στη σάρκα
και εγώ αλλού
ούτε που ξέρω που
αίμα;
όχι, δεν έτρεχε στις φλέβες

έχω την ανάμνηση της σάρκας μου
πατσαβούρα στα χέρια μου
να σκουπίζω τα αίματά μου
στη γωνία
τρίβω τα πατώματα

κενή , τόσο κενή
που το μπαλόνι μοιάζει γεμάτο
έχω την ανάμνηση της σάρκας μου
υγρή
από ιδρώτα ή από νερό
δεν θυμάμαι
από βάσανο ή λύτρωση
δεν θυμάμαι

με πολύχρωμα πλαστικά μανταλάκια
απλωμένα εντόσθια
συκώτια, έντερα και σπλήνες
στη ταράτσα με θέα την Ακρόπολη
στην αυλή του Λόγου
σα χταπόδια στον ήλιο

κάποιος αναστέναξε
δεν θυμάμαι , ήμουν αλλού

έχω την ανάμνηση της σάρκας μου
παχιά , ξερή
σαν το ζυμάρι που έχει υπερβολικό αλεύρι
και ξεκολλάει από πάνω μου
εύκολα, αθόρυβα

το σώμα μου όχι
η σάρκα μου ναι

σφουγγαρίζει τα δάκρυα των αρσενικών
εγώ; όχι δάκρυα

αλλά δεν ανησυχώ
έτσι κι αλλιώς η σάρκα μου
δεν είναι παρά μια ανάμνηση

 

της falaina

https://antarsea.wordpress.com/2012/05/11/138/#comments

 

 

Advertisements

μόνο σε μένα

πόσο πιο εύκολα
αναλύουμε τον Άλλο

στους οικείους μας

εκεί που οι κώδικες
συνέχουν και συνέχονται

Οι ζώνες ασφαλείας
συχνά δημιουργούν
μικρόκοσμους της μη έκθεσης

ή

να στο πω αλλιώς

αν αύριο το πρωί
πήγαινα μια κι έξω
απο τροχαίο

θα μετάνιωνες
για τα όσα δεν μου έχεις πει;

 

 


θέτωντας τα όρια…

αόρατες στο φως

υπάρχουν χιλιάδες μπαλαρίνες

 

αλήθεια

 

δεν έχουν το κέρινο βλέμμα

των ομοιωμάτων της Λυρικής

 

όχι

 

το δικό τους είναι τραχύ

 

σμιλευμένο απο τη βία

αυτού του κόσμου

 

τα λεπτά τους πέλματα

φέρουν ξυράφια

 

χορεύουν καταναγκαστικά

σε ανήλιαγα μπουρδέλα

κι ακονίζουν την εκδίκησή τους

 

στην περίσσια τεστοστερόνη

 

στα πνιγμένα βογγητά

 

στη σαπίλα αυτού του  ίδιου κόσμου

 

τις λένε Λιλιαν

 

για πάντα…

 

και καραδοκούν…

 

 

 


για τα μικρά διάσπαρτα άουσβιτς

εκεί που οι «μειονότητες» διαχωρίζονται μεταξύ τους
για να προσδιορίζονται οι «πλειοψηφίες»,
εκεί επιβεβαιώνονται οι εξουσίες,
εκεί πραγματώνονται,
για να αποτυπώσουν τις επιβολές των συνόρων
στα χωράφια του νου
που δεν έχουν καταφέρει ακόμη να περιφράξουν…

τα στρατόπεδα συγκέντρωσης υπάρχουν ήδη δίπλα μας
ήθελαν να είναι πάντα εδώ
σε πλατείες
αστυνομικά τμήματα
κέντρα μεταγωγών
στη ντόπια παλικαροσύνη
στα θεμέλια των εργοταξίων

δοκιμάζοντας αντανακλαστικά

τα στρατόπεδα συγκέντρωσης
είναι τα σύνορα μέσα στα σύνορα
μάλλον γιατί οι «πλειοψηφίες» τα άφησαν να υπάρχουν
στη γειτονιά τους…
μέσα τους…
για να ξορκίζουν το φόβο των «μειονοτήτων»…

που δεν θα ήθελαν ποτέ να είναι…

ως την καθολική καταστροφή αυτού του πολιτισμού λοιπόν…