ανοιξιάτικο βράδυ

Μικρό μου πλάσμα

η βύθιση στην κόλαση
ήταν πάντα η επιστροφή στον πυρήνα σου

Ένιωθες να ζωντανεύεις πάλι

Έπρεπε

να δεις το αίμα στα άκρα σου
για να διαπιστώσεις τους ακρωτηριασμούς

να ακούς μόνο την λανθάνουσα αναπνοή σου
για να νοσταλγήσεις τη μουσική

να χαθείς στις φθίνουσες αλληλουχίες του σκότους
για να αναζητήσεις το κάψιμο του αμφιβληστροειδούς
απο μία και μόνο αχτίδα

με την βεβαιότητα της ροής των αόρατων δευτερολέπτων

ξέρω

θα αναδυθείς και πάλι

κάθε σου άκρο ατελεύτητο
θα είναι και μια μελωδική μαρμαρυγή

μα να ξέρεις
πως την επόμενη φορά
όπως και κάθε άλλη
καταδύεσαι
στον αδυσώπητο πυρήνα του κόσμου

 

 

 

Advertisements

One response to “ανοιξιάτικο βράδυ

  • an

    Η λογική δεν μπορεί να γράψει ποίηση.

    Μπορεί να περιγράψει, να είναι ακριβής,
    να συμπυκνώνει κόσμους αλλά και όνειρα.
    Μπορεί να καταργεί συναισθήματα μα και να τα ορίζει…

    Όμως μπορεί να κάνει το συναίσθημα καθαρό, το όνειρο ύλη…
    ξεκαθαρίζοντας τους σφυγμούς που πάλλονται άρυθμα σ ένα νόημα…
    Μπορεί να διαλύει τα σύννεφα, την ομίχλη των φαντασιώσεων,
    των ψευδαισθήσεων την πλάνη,
    μπορεί διαυγής, κρυστάλλινη, γυμνή, μα ελεύθερη πια να κάνει τη ζωή…
    πράξη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s