πρωινή διαπίστωση

Τις τελευταίες μέρες ψελίζω συνεχώς ένα στίχο…

Βίωμα,εμπειρία,πράξη.
Θα μπορούσε αυτή η διαδικασία να σταματά στο βίωμα,
σε μια μουσειακή συλλογή εικόνων,συναισθημάτων,ανθρώπων.
Να ταλαντεύεται ανάμεσα στους αφορισμούς και την άγνοια.
Στην ακινησία.
Θα μπορούσε να σταματά στην εμπειρία και την αναπόφευκτη στενότητά της,
στην καχυποψία για οτι δεν δοκιμάστηκε.
Θα μπορούσε να σταματά ακόμη και στην πράξη,
στην σταδιακή αποδοχή του μονοδιάστατου αυτού του κόσμου,
στη βολική διαπίστωση του μάταιου του συλλογικού χωροχρόνου,
στην παραίτηση.
Βίωμα,εμπειρία,πράξη…και ξανά,
επανατοποθετώντας τον πλούτο της έκθεσης επιθετικά απέναντι στο υπάρχον.
Όχι απόγνωση μα απελπισία…
Τις τελευταίες μέρες ένας στίχος ματώνει τις φράσεις μου…

ο κίνδυνος σαρκώνεται όταν εμείς κοιτάμε αλλού…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s