Monthly Archives: Μαρτίου 2012

ανοιξιάτικο βράδυ

Μικρό μου πλάσμα

η βύθιση στην κόλαση
ήταν πάντα η επιστροφή στον πυρήνα σου

Ένιωθες να ζωντανεύεις πάλι

Έπρεπε

να δεις το αίμα στα άκρα σου
για να διαπιστώσεις τους ακρωτηριασμούς

να ακούς μόνο την λανθάνουσα αναπνοή σου
για να νοσταλγήσεις τη μουσική

να χαθείς στις φθίνουσες αλληλουχίες του σκότους
για να αναζητήσεις το κάψιμο του αμφιβληστροειδούς
απο μία και μόνο αχτίδα

με την βεβαιότητα της ροής των αόρατων δευτερολέπτων

ξέρω

θα αναδυθείς και πάλι

κάθε σου άκρο ατελεύτητο
θα είναι και μια μελωδική μαρμαρυγή

μα να ξέρεις
πως την επόμενη φορά
όπως και κάθε άλλη
καταδύεσαι
στον αδυσώπητο πυρήνα του κόσμου

 

 

 

Advertisements

μια εξίσωση ίσως μάταιη

Σκεφτόταν:

Τώρα που ξαναφτιάχνει τη ζωή της θα τον ξεχάσει…
Υπήρχε αυτός ο κατακλυσμιαίος φόβος

Βέβαια,είναι προτιμότερο από το να τον ξεριζώσει από μέσα της

Έτσι θα μπορεί να ελπίζει ότι τον σκέφτεται διαρκώς
δίχως να το εκφράζει,χάριν του εγωισμού της

ώσπου να έρθει ξανά η αναίρεση…

η προσμονή ενός καθολικού στιγμιαίου αγγίγματος…

 

 


σαν αναπνοή

Όταν την ρωτούσαν,
μικρό κορίτσι ακόμη,
«τί θα γίνεις όταν μεγαλώσεις»
εκείνη απαντούσε:”αντάρτισσα¨

Με εκείνο το συνθλιμμένο ρο
που έμοιαζε να αγνοεί τους κινδύνους
και το σιωπηρό σίγμα
που μπερδευόταν με το ταφ

Μέσα στα χρόνια το ρο
άρχισε να καταλαμβάνει τη θέση του
και το σίγμα ηχούσε σαν συριγμός

Απότοκα συνείδησης
βάθαιναν τα σύμφωνα
για να ορίσουν τη νέα γραμματική

Ήταν πια
χωρίς να την ρωτούν
χωρίς να το φωνάζει

 

Αντάτιττα…

 

 


διακριτικό σημείωμα

Άνοιξα ξανά εκείνο το ραβασάκι σου

Την τελευταία φορά νόμιζα πως είχε κιτρινίσει

 

Φθινόπωρο στα ακροδάχτυλα

η βαθιά μου κόλαση

 

κρέμονται τα άστρα

διάτρητα από τις χορδές που έσπασαν

οι ελπίδες και οι λέξεις

 

δεν ξέρω αν ακόμα μεθάς το χρόνο,

μα να ξέρεις

μπορώ ακόμη και διαβάζω τα σκοτάδια σου


δρομοτέλεια

εξάλλου όλα εκεί δεν παίζονται;


ένας ουρανός

φλέβες της γής

μνήμες απειλητικές

εξαθλίωση και σφαίρες

 

τα πιο γόνιμα χείλη

ανθίζουν στις πιο άγονες γαίες

 

οι πιο διψασμένες προσμονές

είναι αυτές

που γκρίνιαξαν πολύ στην νηνεμία


ψυχανάλυση

Να ζείς με αναμνήσεις

Είναι κι αυτό μια φτώχια των τωρινών σου πεπραγμένων