Monthly Archives: Μαρτίου 2012

ανοιξιάτικο βράδυ

Μικρό μου πλάσμα

η βύθιση στην κόλαση
ήταν πάντα η επιστροφή στον πυρήνα σου

Ένιωθες να ζωντανεύεις πάλι

Έπρεπε

να δεις το αίμα στα άκρα σου
για να διαπιστώσεις τους ακρωτηριασμούς

να ακούς μόνο την λανθάνουσα αναπνοή σου
για να νοσταλγήσεις τη μουσική

να χαθείς στις φθίνουσες αλληλουχίες του σκότους
για να αναζητήσεις το κάψιμο του αμφιβληστροειδούς
απο μία και μόνο αχτίδα

με την βεβαιότητα της ροής των αόρατων δευτερολέπτων

ξέρω

θα αναδυθείς και πάλι

κάθε σου άκρο ατελεύτητο
θα είναι και μια μελωδική μαρμαρυγή

μα να ξέρεις
πως την επόμενη φορά
όπως και κάθε άλλη
καταδύεσαι
στον αδυσώπητο πυρήνα του κόσμου

 

 

 


μια εξίσωση ίσως μάταιη

Σκεφτόταν:

Τώρα που ξαναφτιάχνει τη ζωή της θα τον ξεχάσει…
Υπήρχε αυτός ο κατακλυσμιαίος φόβος

Βέβαια,είναι προτιμότερο από το να τον ξεριζώσει από μέσα της

Έτσι θα μπορεί να ελπίζει ότι τον σκέφτεται διαρκώς
δίχως να το εκφράζει,χάριν του εγωισμού της

ώσπου να έρθει ξανά η αναίρεση…

η προσμονή ενός καθολικού στιγμιαίου αγγίγματος…

 

 


σαν αναπνοή

Όταν την ρωτούσαν,
μικρό κορίτσι ακόμη,
«τί θα γίνεις όταν μεγαλώσεις»
εκείνη απαντούσε:”αντάρτισσα¨

Με εκείνο το συνθλιμμένο ρο
που έμοιαζε να αγνοεί τους κινδύνους
και το σιωπηρό σίγμα
που μπερδευόταν με το ταφ

Μέσα στα χρόνια το ρο
άρχισε να καταλαμβάνει τη θέση του
και το σίγμα ηχούσε σαν συριγμός

Απότοκα συνείδησης
βάθαιναν τα σύμφωνα
για να ορίσουν τη νέα γραμματική

Ήταν πια
χωρίς να την ρωτούν
χωρίς να το φωνάζει

 

Αντάτιττα…

 

 


διακριτικό σημείωμα

Άνοιξα ξανά εκείνο το ραβασάκι σου

Την τελευταία φορά νόμιζα πως είχε κιτρινίσει

 

Φθινόπωρο στα ακροδάχτυλα

η βαθιά μου κόλαση

 

κρέμονται τα άστρα

διάτρητα από τις χορδές που έσπασαν

οι ελπίδες και οι λέξεις

 

δεν ξέρω αν ακόμα μεθάς το χρόνο,

μα να ξέρεις

μπορώ ακόμη και διαβάζω τα σκοτάδια σου


δρομοτέλεια

εξάλλου όλα εκεί δεν παίζονται;


ένας ουρανός

φλέβες της γής

μνήμες απειλητικές

εξαθλίωση και σφαίρες

 

τα πιο γόνιμα χείλη

ανθίζουν στις πιο άγονες γαίες

 

οι πιο διψασμένες προσμονές

είναι αυτές

που γκρίνιαξαν πολύ στην νηνεμία


ψυχανάλυση

Να ζείς με αναμνήσεις

Είναι κι αυτό μια φτώχια των τωρινών σου πεπραγμένων


μετά τη μάχη

οι πατροκτόνες μου χορδές

συρμάτινο κοφτερό κόκκινο

 

κάθε τέσσερα χρόνια

ανοίγουν τα χαρακώματα

για τους επισκέπτες

 

οι πατροκτόνες μου μελωδίες

εβένινο φονικό χρώμα

 

κάθε οκτώ χρόνια

τα κενοτάφια απαλλάσσουν

τους φιλοξενούμενους

 

τώρα πια νομίζω ότι

μπορώ να χρωματίζω το διαιρέτη…


Ένα πείραμα,ακόμη
Που ξεκίνησε αρχές Δεκέμβρη
Βεβαιότητα χωρίς γραμμές
Παιχνίδι με τις σκιές
Ημιτελές
Πόσες ακόμη σκοτεινές πλευρές,ανεξιχνίαστες
καρτερούν την ανακάλυψή τους!
Πόσα επίπονα ακόμη παιχνιδίσματα με το φώς!
Επίμονη οσμή,
μαχαίρι και πείσμα,
οι αποχρώσεις άπειρες
η κίνηση αέναη
Λαμπυρίζουμε στα σκοτάδια
ανατρέποντας βεβαιότητες…


δηλώσεις

Βήχω χαλίκια
σκόνες απουσίας
σκιά ανυπαρξίας
μπαίνοντας ξανά,
επιστροφή χρόνων
πολλά τα συμβάντα
και με αμέλησα.
Καλημέρα και καλώς ήρθα!
Πάλι…


όπου τριβή πρόκληση φθοράς

Μετράς τις απειρόυγρες
κηλίδες των πεζοδρομίων,
ψηφίδες βημάτων,
ράχες υπονόμων,
παγκόσμιο ερπετό.
Στις όχθες της ασφάλτου
σε προκαλούν τα σοκάκια.
Άρνησης πάχνη,
ανυπότακτα λιθόστρωτα.
Άλλη μια φορά
θα αμφισβητήσουν την,
έτσι κι αλλιώς,
αβέβαιη νίκη σου…


να θυμηθώ…

…να δρέψω τους πρωινούς υάκινθους
που έσπειραν οι αιμορραγούσες νύχτες…


πρωινή διαπίστωση

Τις τελευταίες μέρες ψελίζω συνεχώς ένα στίχο…

Βίωμα,εμπειρία,πράξη.
Θα μπορούσε αυτή η διαδικασία να σταματά στο βίωμα,
σε μια μουσειακή συλλογή εικόνων,συναισθημάτων,ανθρώπων.
Να ταλαντεύεται ανάμεσα στους αφορισμούς και την άγνοια.
Στην ακινησία.
Θα μπορούσε να σταματά στην εμπειρία και την αναπόφευκτη στενότητά της,
στην καχυποψία για οτι δεν δοκιμάστηκε.
Θα μπορούσε να σταματά ακόμη και στην πράξη,
στην σταδιακή αποδοχή του μονοδιάστατου αυτού του κόσμου,
στη βολική διαπίστωση του μάταιου του συλλογικού χωροχρόνου,
στην παραίτηση.
Βίωμα,εμπειρία,πράξη…και ξανά,
επανατοποθετώντας τον πλούτο της έκθεσης επιθετικά απέναντι στο υπάρχον.
Όχι απόγνωση μα απελπισία…
Τις τελευταίες μέρες ένας στίχος ματώνει τις φράσεις μου…

ο κίνδυνος σαρκώνεται όταν εμείς κοιτάμε αλλού…


μικρη απόπειρα για χαϊκού

Πουλιών κελάιδισμα
το μουντό μου ξημέρωμα
Κουφάλα συνείδηση


Κι αν δεν καίγεσαι
από την κατάρα της επίγνωσης,
οι νύχτες καλπάζουν ακόμα.
ξυράφια που τραγουδούν στ’ αυτί…


«η ελπίδα είναι το όπιο των κολασμένων»


της απελπισίας…

Ψάχνοντας τη δροσιά σε τάφους
Περιπλάνηση στο άπειρο
Πέτρινα χείλη
Σκαλισμένα απο του θανάτου την απαλότητα
Είμαι εδώ και είμαι μέσα σας
Θά’μαι όσο μια λάμψη μες στη νύχτα
Όσο μια νύχτα χωρά σε μια λάμψη
Αφού τα λόγια γεννήσουν ενοχές
Αφού οι πράξεις τελειώσουν σε μια ματιά
Όταν ο ψίθυρος γίνει οιμωγή και η σιωπή φτερούγισμα
Είμαι εδώ και είμαι μέσα σας
Εδώ που η μνήμη διαμορφώνεται, δεν υπάρχει
Είμαι εδώ όταν κλείνω τα μάτια
Ψάχνοντας τη γαλήνη σε ψυχές τσακισμένες
Περιπλάνηση στο πουθενά
Πέτρινα χείλη
Σκαλισμένα απο του θανάτου την απαλότητα
Γυμνές ματιές σε διαδρόμους που σακατεύουν την ύπαρξη
Τα φεγγάρια που δεν αφήσαμε να δακρύσουν
Εδώ τα προσωπεία δεν έχουν αξία
Το αέναο βλέμμα του κενού
Μάτια που δεν συναντήθηκαν
Χείλη που δεν μίλησαν
Λογιστές του θανάτου
Ψάχνοντας κυκλικά το τέλος
Περιπλάνηση στο τίποτα
Πέτρινα χείλη
Σκαλισμένα απο του θανάτου την απαλότητα
Είμαι εδώ και είμαι μέσα σας
Καταραμένο αερικό που γεμίζει τρύπες τις σοφίες
Ρολόι σπασμένο απο του χρόνου τις δοξαριές
Κερί που λιώνοντας σαρκάζει το σκοτάδι
Κομμάτι σάρκας που αρνήθηκε το σώμα
Είμαι εδώ και είμαι μέσα σας
Εδώ που το σκοτάδι είναι τραγούδι
Τα λουλούδια αγκάθια
Τα χάδια ικετευτικά
Εδώ που σε φοβισμένες αγκαλιές τρυπώνουν οι ελπίδες
Εδώ που το φως παίρνει το χρώμα των απύθμενων θαλασσών
Είμαι εδώ και είμαι μέσα σας
Πανί στων σκιών το θέατρο
Φιγούρα που ξετυλίγεται στο χάος
Η αέναη κίνηση του κενού
Ψάχνοντας κυκλικά την αρχή
Περιπλάνηση στην ερημιά
Πέτρινα χείλη
Σκαλισμένα απο του θανάτου την απαλότητα
Σπασμοί νεκρών
Λέξεις άδειες όπως τα γέρικα κουφάρια
των ανεμοδαρμένων κάκτων
Σκέψεις στενές όπως το πρωτοφορεμένο ρούχο
βρεγμένο απο του φόβου το ρυάκι
Μνημεία χωρίς ήρωες
Στάχτες χωρίς φλόγα
Κίνηση βράχου
Είμαι εδώ και είμαι μέσα σας
Ψάχνοντας τις έννοιες στο αντίθετό τους:
Γαλήνη στις τρικυμίες
Έρωτας στο χαλασμό


περι οάσεων…

Υπήρξε μια όαση που ονομάσαμε έρωτα.
Μα δεν είδαμε πως μέσα στην κόλαση,
μέσα σε κάθε κόλαση
ήμασταν η ανάσα
που αποκαλούσαμε όαση…
…ίσως γιατί οάσεις δεν υπάρχουν.


μικρή εκτροπή ή απο το Λωτρεαμόν στο Μοντιλιάνι

Παρ’ολ’αυτά,
κάποιες νύχτες
που ακουμπώ
στα κράσπεδα της νύχτας
τρομάζω
με τους ανθρώπους
με την πτώση
ή το μεγαλείο
της έμπνευσής τους
Στο προσκέφαλό μου
φωλιάζουν κλάμματα
γέλια
οιμωγές
ψίθυροι
δάκρυα
χειρονομίες
χείλη
σκοτάδι
φιγούρες
κίνηση
πρόσωπα
κι όταν τις αυγές ξυπνώ
λείπουν τα μάτια
τα μάτια…